Ulusal Kurtuluş Savaşı ve Lozan Antlaşması’yla yurdumuzdan ve en büyük hayalleri olan İstanbul’dan -6 Ekim 1923’de- kovduğumuz emperyalist işgalciler; 2. Dünya Savaşı’ndan sonra, Atatürk’ün yokluğunu; tam bağımsızlık ilkesinin önemini kavrayamayan, savaşımını veremeyen iktidarların varlığını fırsat bildiler ve yavaş yavaş geri döndüler.

Geri dönüş bu kez tankla-topla değil, ekonomik yardım, sınırlarımızın, boğazların korunması,  çağdaşlaşma, modernleşme adlarıyla ve ne yazık ki, Türkiye Cumhuriyeti hükümetlerinin imzaladığı onursuz antlaşmalarla oldu.

Nato, İMF, Dünya Bankası, çok uluslu şirketler, yabancı bankalar, maden kuruluşları,          giysi-makine markaları ülkemizi işgal etti.

İşgal, ulusal kültürümüze ve hatta dilimize kadar uzandı.

Düşünmeyen, sormayan, sorgulamayan, zorluklarla savaşamayan, üretemeyen ve hatta konuşamayan, bir gençlik yaratma yolunda büyük yol aldılar.

İşgale ses çıkarmayan, hatta yardım eden iktidarlar ödüllendirildi.

Uyanan, direnen gençlik, sendikalar, siyasi partiler, gazeteciler, aydınlar, darbelerle ya ortadan kaldırıldı, ya da sindirildi.

Bu sindirme, etkisiz kılma çabası günümüzde de çeşitli adlarla açılan davalarla, vergi cezalarıyla, faşizan bir tavırla devam etmektedir.

İşgalde son noktayı koymak için, ülkemizi, milletimizi bölme çalışmaları hızla sürmektedir.

Sömürgecilerin, İstanbul’dan kovuldukları günlere getirdikleri uluslar arası toplantılarla vermek istedikleri “biz buradayız, gitmedik.” mesajının farkındayız.

Bu bilinç ve farkındalıkla, USTKB bünyesindeki kuruluşlar adına, 1919’da benzer hayallerle yola çıkan işgalcilerin ve işbirlikçilerinin başlarına gelenleri bir kez daha hatırlatmak istiyoruz.

Biz büyük ve köklü bir milletiz. On bin yıllık Anadolu kültürünün mirasçılarıyız. Bölünmeyiz.

Dünkü çocukların işgal ve yok etme çabalarını -tıpkı Mustafa Kemal’in yaptığı gibi- boşa çıkaracağımızı duyuruyoruz.

And içiyoruz ki : 1923’te nasıl gittilerse, yine,  geldikleri gibi gideceklerdir.